Relacja z pielgrzymki parafialnej do Grabarki,
Milejczyc i Drohiczyna
W dniu 27 września 2026r. udaliśmy się z pielgrzymką z naszej parafii pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa w Starej Miłosnej wraz z księdzem Mateuszem Sawińskim do Grabarki, Milejczyc i Drohiczyna. Ruszyliśmy rano o godzinie 7.00 zabierając także chętnych z parafii św. Pawła Apostoła w Zakręcie. Rozpoczęliśmy modlitwą i śpiewaniem Godzinek ku czci Najświętszej Maryi Panny. Pierwszy miejscem, które odwiedziliśmy była Święta Góra Grabarka, szczególne miejsce kultu dla naszych prawosławnych braci w wierze.
Święta Góra Grabarka to miejsce, gdzie od stuleci podążają prawosławni pielgrzymi. Góra zasłynęła w 1710r., kiedy epidemia cholery szalała na terenach Podlasia. W tym czasie pewnemu starcowi we śnie zostało objawione, że ratunek można znaleźć na pobliskim wzgórzu. Wierni poszli za głosem Bożym, przynosząc ze sobą krzyże. Z modlitwą obmywali się i pili wodę ze źródełka, ratunek od choroby znalazło wówczas ok. 10 tysięcy ludzi. W podzięce Bogu za cud zbudowano na tym miejscu drewnianą kapliczkę Przemienienia Pańskiego. Następnie powstała cerkiew która dotrwała do 1990r, kiedy to podpalona spłonęła. Nowa murowana cerkiew została wyświęcona w 1998r. W 1947r. na Świętej Górze powstał prawosławny żeński klasztor św. Marty i Marii. Siostry modlą się i opiekują się tym świętym miejscem. Od 2000 roku na Świętej Górze Grabarce znajduje się Iwierska Ikona Matki Bożej napisana na Świętej Górze Athos ( w Grecji), podarowana na pamiątkę 2000 lat chrześcijaństwa. Ludzie przychodzą tu z prośbą i modlitwą o pomoc, Zostawiają swoje krzyże, pod którymi kryją się ich osobiste troski, smutki i radości. Najbardziej liczne pielgrzymki przybywają na Świętą Górę na święto Przemienienia Pańskiego obchodzone tu (18/19 sierpnia), ale wierni, pielgrzymi i turyści docierają tu przez cały rok. Na drzwiach wejściowych cerkwi w Grabarce widzimy postacie św. Piotra i św. Pawła, apostołów, którzy nieśli w starożytny świat Słowo Boże. Widzimy też postacie aniołów. Cerkiew otoczona jest ternem parkowym, gdzie znajdują się bardzo liczne krzyże pozostawiane tu przez wiernych, wraz z prośbami, podziękowaniami, datami, intencjami.
Las drzew i las krzyży w Grabarce to świadectwo wiary.
Świadectwo tego jak bardzo człowiek potrzebuje Boga, jak pragnie pociechy i kontaktu z Nim oraz wsparcia w trudnych chwilach życia. Odwiedzenie tego szczególnego miejsca, miejsca modlitwy, ciszy, refleksji, pomogło nam odpocząć, uwolnić się od naszych trosk, usłyszeć w tym miejscu głos Boga.
Bóg jest delikatny, bliski i łagodzący nasze trudy i cierpienia, liczne w symbolach tych leśnych drewnianych krzyży –dużych, małych, malutkich, starych i nowych ….
A jaki Ty krzyż niesiesz dzisiaj ?
Czy chcesz go oddać Panu Bogu i usłyszeć Jego Głos ?
Przesłanie z Grabarki :
Jak słowik śpiewa w ukryciu, nie widziany przez nikogo,
tak i ty bądź bezinteresowny.
W skrytości serca oddawaj siebie w służbie Bogu.
św. Porfiriusz Kawsokaliwita
Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza
w Milejczycach
Następnie około godziny 11 tej udaliśmy się do Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa Dobrego Pasterza w Milejczycach w województwie podlaskim, gdzie kościół pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa i Męczennika ogłoszony został 12 czerwca 2026 roku przez biskupa drohiczyńskiego Piotra Sawczuka Sanktuarium diecezjalnym. W kościele tym znajduje się słynący łaskami wizerunek Najświętszego Serca Pana Jezusa z motywem Dobrego Pasterza, uznawany za najstarszy taki obraz w Polsce (powstały na przełomie XVII i XVIII wieku). Jest to miejsce szczególnego kultu Serca Jezusa.
Serce Jezusa jest otwarte dla każdego człowieka — dla wierzących, ale także dla tych, którzy dopiero szukają prawdy, łaski i światła. Do Serca Jezusowego dostęp mają wszyscy, bez wyjątku —powiedział biskup diecezji drohiczyńskiej Piotr Sawczuk.
Do Milejczyc przybywają bardzo licznie pielgrzymi z całej Polski.
Obraz Dobrego Pasterza
Obraz Najświętszego Serca Jezusa Dobrego Pasterza w Milejczycach prawdopodobnie pochodzi on z przełomu XVII i XVIII wieku i był inspirowany malarstwem hiszpańskim. Ślady kultu Serca Jezusowego obecne były w parafii w Milejczycach już w ostatnich dwóch/trzech dekadach XVIII w., obraz zdobiony był wtedy dwoma srebrnymi koronami – co także świadczy o jego kulcie. Żarliwy kult stał się miedzy innymi przyczyną tego, że władze carskie zamknęły parafię rzymskokatolicką, a kościół został zamieniony na cerkiew prawosławną. Wraz z odzyskaniem świątyni powrócił kult Serca Pana Jezusa. Do jego ponownego osłabienia przyczyniły się działania władz komunistycznych. Ks. prof. Janusz Królikowski, znawca kultu Serca Jezusa, mówiąc o aktualnych formach kultu Najświętszego Serca Jezusa w Kościele, podkreślał że kult Najświętszego Serca Jezusowego jest centrum chrześcijańskiej duchowości. Pierwsze piątki miesiąca, litanię, akty zawierzenia i Eucharystię to ważne formy pobożności.
Kult Serca Jezusa zawiera bogate odniesienia do tajemnicy Trójcy Świętej, Eucharystii, Miłosierdzia Bożego oraz kultu maryjnego. „Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa jest jakby streszczeniem całej religii chrześcijańskiej” – powiedział prof. Królikowski.
Jezus został ukazany na obrazie z otwartym Sercem jako Dobry Pasterz – Ten, który, jak w Ewangelii, zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, by szukać jednej zagubionej. Szuka jej tak długo, aż ją znajdzie. Ta owca na obrazie ma ludzkie oko – symbolizuje każdego z nas. Człowieka zagubionego, który potrzebuje Chrystusa. Zwracają także uwagę na niezwykłe detale obrazu. Ucho owcy jest skierowane i wsłuchane w Jezusa. Jedno ucho Jezusa jest odsłonięte – to znak, że słucha modlitwy Kościoła, ale także wspólnoty, która się modli. Twarz Chrystusa jest jednocześnie zatroskana i pełna pokoju. To obraz Boga, który jest blisko ludzkiego cierpienia.
Kult Serca Bożego odrodził się w parafii w Milejczycach , po tym, jak obraz w 2019 roku wrócił z renowacji. Są przytaczane świadectwa wielu uzdrowień po modlitwach jakie wierni zanosili przed tym obrazem.
Łaski podczas Eucharystii
Istniej też w Milejczycach silny związek kultu Serca Jezusa z Eucharystią. Wiele łask, których doświadczają ludzie w Milejczycach, wypraszane są podczas sprawowanych Eucharystii. Bardzo często wszystko zaczyna się od Mszy świętej, gdzie Serce Jezusa działa szczególnie.
Jedna z historii uzdrowień dotyczyła małej dziewczynki -Blanki, która po narodzinach walczyła o życie. Jej rodzice poprosili o modlitwę i zamówili w Milejczycach Mszę św. Niedługo potem zadzwonili i powiedzieli, że ich córka która leżała w inkubatorze, a lekarze nie dawali jej szans na przeżycie, jest już zdrowa na rękach matki .
W Kościele w Milejczycach uczestniczyliśmy w sprawowanej tam mszy świętej, gdzie bardzo licznie byli zgromadzeni pielgrzymi.
Drohiczyn
W czasie naszej pielgrzymki trzecim miejscem, które odwiedziliśmy po południu był Drohiczyn. Byliśmy w Katedrze oraz zwiedziliśmy Muzeum Diecezjalne im. Jana Pawła II w Drohiczynie. Muzeum to erygował 12 stycznia 2004 r. bp Antoni Dydycz, ordynariusz drohiczyński, a jego pierwszym dyrektorem mianował ks. inf. Eugeniusza Borowskiego. Muzeum mieści się w zabytkowym gmachu dawnego klasztoru franciszkańskiego przy ul. Kraszewskiego 4, zajmując niemal w całości jego dolną kondygnację. Na powierzchni ponad 500 m2 zgromadzono tam pokaźną ilość eksponatów. Samych zabytkowych szat liturgicznych i tkanin jest ponad 100, a kolekcja naczyń cynowych liczy ok. 300 przedmiotów. Pod względem historycznym zbiory należą do najbogatszych w tej części Polski.
Niektóre z eksponatów stanowią prawdziwe np. unikaty kielich na dwie dusze, pastorał papieża Piusa XII, największa na świecie kolekcja szat liturgicznych z pasów kontuszowych, metryka chrztu Stanisława Augusta Poniatowskiego, krucyfiks wykonany przez perskich muzułmanów, autografy literatów i świętych, czy też pamiątki po męczennikach. Warto dodać, że unikatem jest również monstrancja obozowa wykonana przez uczestników powstania warszawskiego. Udostępnione dla zwiedzających zabytki i pamiątki ukazują przeszłość regionu, a związane z nim postaci, zasłużone dla kultury i nauki polskiej, wprowadzają w dziedzictwo kultury duchowej Kościoła i Narodu – niezwykle bogate, o czym można się przekonać, odwiedzając to Muzeum.
Wracając z naszej pielgrzymki w radosnej atmosferze odmawialiśmy Różaniec i śpiewaliśmy pieśni. Wspólne pielgrzymowanie to nie tylko trud drogi ale radość płynąca z bycia razem, wspólnego pokonywania trudności, wielu dobrych i serdecznych rozmów, wspólnego bycia w pięknych miejscach, wspólnej modlitwy, wspólnego posiłku, wielu pięknych wrażeń. Można poczuć wtedy jedność i bliskość, być wdzięcznym za to, że Pan Jezus dał na Kościół jak nasz dom i naszą rodzinę kochających się serc.
Zapraszamy na kolejne nasze pielgrzymki !